Hoe het allemaal begon
Al in zijn jeugdjaren hadden ze bij Harold thuis meerdere honden.
Zo kwam er op een gegeven moment Peerke, een Heidewachtel uit een nest in België. Hij was de favoriet in de familie, en iedereen was dol op hem. Helaas kwam veel te vroeg een einde aan zijn leventje, want op 3 jarige leeftijd overleed hij na een paar dagen ervoor te zijn geopereerd aan zijn anaalklieren. Toen wij elkaar leerden kennen, was al snel duidelijk dat Harold heel graag weer een hond wilde. Er was echter één probleem, we werkten allebei full-time en dat was nou eenmaal niet de ideale situatie om een hond in huis te hebben. Na een aantal jaren ging Harold van een twee ploegendienst over naar een vol continu rooster, Marjolein ging een aantal dagen minder ging werken. Hierdoor kregen we meer tijd en toen kwam toch die enorme grote wens weer opborrelen. Daarom maar eens op zoek naar een goed Heidewachteladres, wat wij vonden bij Hans en José van Tongeren van kennel Van de Oude Vestingwal. Daar hebben wij toen onze Asko gehaald.
Voor Marjolein was Asko haar eerste hond. Zij ging dan ook de gehoorzaamheidstraining volgen en later ook nog een training in speuren. Wat beleefden ze daar samen een plezier. In 1996, Asko was toen ruim een half jaar oud, kreeg Harold een ongeluk, waardoor hij nauwelijks meer kon lopen. Het was echter Asko die hem toch op de been hield, omdat die dagelijks wel naar buiten moest om zijn behoeften te kunnen doen. De lange wandelingen en later het fietsen nam Marjolein voor haar rekening. Begin maart 2006 werd Asko ziek. Het leek erop dat hij een buikgriepje had, dus gingen wij met hem naar de dierenarts. Hij bevestigde ons vermoeden, gaf hem een spuit, en het leek erop dat hij snel weer de oude was. Tot hij twee dagen later eigenlijk niet meer wilde lopen. Alles leek hem teveel. Wij weer naar de dierenarts, en die wilde hem verder onderzoeken. Die middag kregen wij een klap in ons gezicht. Asko had een tumor op zijn hartoor. Deze was inmiddels gaan lekken en zorgde ervoor dat zijn hart het bloed niet meer voldoende rond kon pompen. Asko dreigde te stikken.
Die avond hebben wij hem, na eerst met het hele gezin afscheid te hebben genomen, in laten slapen op Marjolein haar schoot. Al heel snel wisten we dat het leven met een Heidewachtel veel leuker was dan zonder. Daarom zijn we toen weer op zoek gegaan naar een fokker waar wij ons goed bij voelden.